داستان بیژن و منیژه یکی از جذاب‌ترین روایتهای شاهنامه فردوسی است که تقابل عشق و کینه‌های سیاسی را در دل جنگ‌های تاریخی ایران و توران به تصویر می‌کشد. این حکایت حماسی و عاشقانه، ماجرای دلدادگی بیژن (پهلوان جوان ایرانی) و منیژه (دختر افراسیاب تورانی) را روایت میکند که با یک دسیسه آغاز شده و به اسارت در چاهی تاریک ختم میشود. در این مطلب، علاوه بر معرفی شخصیت‌ها، خلاصه گام‌به‌گام این ماجرا، فداکاری‌های بی‌نظیر منیژه و در نهایت عملیات نجات هیجان‌انگیز توسط رستم دستان را به زبانی ساده بررسی کرده‌ایم.
| نام شخصیت | جایگاه در داستان | نقش و تاثیر در روند ماجرا |
| بیژن | پهلوان جوان ایرانی و پسر گیو | قهرمان اصلی داستان؛ عاشق منیژه که فریب می‌خورد و در چاه افراسیاب زندانی میشود. |
| منیژه | دختر افراسیاب (پادشاه توران) | معشوق بیژن و نماد وفاداری؛ دختری کنشگر که برای نجات عشقش از مقام خود می‌گذرد و فداکاری میکند. |
| رستم دستان | پهلوان بزرگ و بی‌همتای ایران | منجی داستان؛ استراتژیستی که در لباس بازرگان به توران میرود و با کنار زدن سنگ اکوان دیو، بیژن را نجات میدهد. |
| افراسیاب | پادشاه توران | دشمن دیرینه ایران و پدر منیژه؛ صادرکننده فرمان اسارت بیژن و آوارگی دخترش. |
| گرگین میلاد | پهلوان ایرانی و همراه بیژن | شخصیتی حسود و فریبکار؛ آغازگر بدبختی‌ها که با وسوسه کردن بیژن، او را به دامان خطر میاندازد. |
| کیخسرو | پادشاه ایران | فرمانروای خردمند؛ کسی که بیژن را به ماموریت می‌فرستد و در نهایت با استفاده از جام جهان‌بین، جای او را در توران پیدا میکند. |
| گیو | پهلوان ایرانی | پدر نگران بیژن؛ کسی که پس از گم شدن پسرش با دلی شکسته به جستجوی او پرداخته و از رستم یاری می‌طلبد. |
معرفی شخصیت‌های اصلی داستان
پیش از شروع ماجرا، بهتر است با بازیگران اصلی آشنا شویم:
| شخصیت | جایگاه | نقش در داستان |
|---|---|---|
| بیژن | پهلوان جوان ایرانی، پسر گیو | قهرمان داستان؛ عاشق منیژه و زندانی چاه |
| منیژه | دختر افراسیاب، پادشاه توران | معشوق بیژن؛ نماد وفاداری و فداکاری |
| گرگین میلاد | پهلوان ایرانی، همراه بیژن | حسود و فریبکار؛ آغازگر بدبختی بیژن |
| افراسیاب | پادشاه توران و دشمن همیشگی ایران | پدر منیژه؛ فرمان‌دهنده‌ی زندانی کردن بیژن |
| کیخسرو | شاه ایران | فرستنده‌ی بیژن به ماموریت؛ جستجوگر او با جام جهان‌بین |
| رستم دستان | پهلوان بزرگ ایران | نجات‌دهنده‌ی بیژن |
| گیو | پهلوان ایرانی، پدر بیژن | پدری نگران که دنبال پسرش می‌گردد |
یک نکته‌ی مهم: بیژن و منیژه از دو طرف یک دشمنی هستند. همین فاصله است که عشقشان را سخت و ماندگار میکند.
آغاز ماجرا: بزم کیخسرو و ماموریت خطرناک در بیشه‌ی گرازها
داستان از ارمان (سرزمین ارمنیان در مرز ایران و توران) شروع میشود. مردم آنجا نزد کیخسرو آمدند و شکایت کردند. گرازهای وحشی و تیزدندان بر کشتزارها می‌تاختند، محصول را نابود می‌کردند و زندگی روستاییان را تباه کرده بودند.
کیخسرو در بزم خود از پهلوانان خواست که کسی داوطلب شود و این بلا را از سر مردم کم کند. جوانی به نام بیژن، پسر گیو، پیش آمد. جسارت و شور جوانی در او موج می‌زد و می‌خواست خودش را ثابت کند.
شاه با این ماموریت موافقت کرد، اما چون بیژن آن سرزمین را نمی‌شناخت، گرگین میلاد را هم همراه او کرد تا راه را نشانش بدهد. همین تصمیم، سرنوشت داستان را عوض کرد.
بیژن در بیشه با گرازها جنگید و یکی‌یکی آن‌ها را از پا درآورد. دندان‌های گرازها را به عنوان نشانه‌ی پیروزی کند و آماده‌ی بازگشت شد. ماموریت به ظاهر تمام شده بود، اما حسادت، کار خودش را شروع کرده بود.
وسوسه‌ی گرگین و رسیدن بیژن به خیمه گاه منیژه
گرگین میلاد از دیدن شجاعت بیژن ناراحت بود. می‌دانست که شاه این جوان را بیش از او دوست دارد و پیروزی بیژن، جایگاه خودش را کم رنگ میکند. پس نقشه‌ای کشید.
به بیژن گفت: «نزدیک همین‌جا، در مرز توران، جشنی هست. دختران زیبای توران در باغی سرسبز جمع شده‌اند. چه خوب است که پیش از رفتن، آنجا برویم و دلی تازه کنیم.»
بیژن جوان بود و کنجکاو. وسوسه شد و پذیرفت. اما نمی‌دانست که گرگین او را به دام میبرد: آن جشن، جشن منیژه بود، دختر افراسیاب، و خیمه‌گاه او درست در همان سوی مرز قرار داشت.
نگاه اول و شعله ور شدن عشق
وقتی بیژن به آن باغ رسید، منیژه او را دید. جوانی ایرانی، با چهره‌ای زیبا و بالایی استوار، در میان باغ ایستاده بود. دختر چنان به او دل باخت که نتوانست خودش را نگه دارد. کنیزش را فرستاد تا بیژن را به خیمه بیاورد.
بیژن در ابتدا مردد بود. می‌دانست که در سرزمین دشمن است و هر گامش می‌تواند خطرناک باشد. اما نگاه منیژه و گرمای ملاقات او، همه‌ی تردیدها را کنار زد. دو جوان از دو سوی یک دشمنی، در آن لحظه فقط دو دل بودند که یکدیگر را پیدا کرده بودند.
چند روز را با هم گذراندند. منیژه که می‌دانست بیژن نمی‌تواند همیشه آنجا بماند و خودش هم نمی‌خواست او را از دست بدهد، تدبیری اندیشید: او را با نوشیدنی‌ای که بی‌هوشی میآورد، به خواب برد و پنهانی به کاخ خودش در توران برد.
وقتی بیژن بیدار شد، در سرزمین دشمن بود، در دل کاخ افراسیاب.
افشای راز و خشم وحشتناک افراسیاب
منیژه تلاش می‌کرد بیژن را پنهان نگه دارد. روزها می‌گذشت و دو دل داده در خلوتی پر از ترس و شادی زندگی می‌کردند. اما چنین رازی در کاخ پادشاه توران نمی‌توانست پنهان بماند.
گرسیوز، برادر افراسیاب، به ماجرا پی برد و فوراً به برادر خبر داد. افراسیاب که سال‌ها با ایرانیان جنگیده بود، شنید که پهلوانی ایرانی، آن هم از نزدیکان گیو و کیخسرو، در حرم دخترش پنهان شده است. خشمش مرز نداشت.
دستور داد بیژن را بگیرند و بیاورند. بیژن، با وجود اسارت، سربلند و بی‌ترس ایستاد. در برابر افراسیاب سر خم نکرد و نشان داد که پهلوان ایرانی در بدترین لحظه هم شکسته نمی‌شود.
افراسیاب فرمان قتل او را داد. اما پیران ویسه، وزیر دانا و محترم توران، میانجی شد. او به افراسیاب هشدار داد که کشتن بیژن می‌تواند جنگی تازه و خونین میان دو کشور را به راه بیندازد. پادشاه کمی نرم شد، اما کینه‌اش خاموش نشد.
زندانی شدن بیژن در چاه تاریک
افراسیاب به جای کشتن، مجازاتی هولناک‌تر انتخاب کرد: بیژن را به چاهی عمیق انداختند و دهانه‌ی آن را با سنگ اکوان دیو بستند، سنگی چنان سنگین که هیچ انسانی نمی‌توانست جابه‌جایش کند.
در آن چاه نه روشنی بود، نه خوراک، و نه امیدی به رهایی. بیژن، همان پهلوان جوانی که گرازها را شکست داده بود، حالا در تاریکی منتظر سرنوشت بود.
افراسیاب منیژه را هم بی‌مجازات نگذاشت. او را از کاخ بیرون کرد و از جاه و جلال انداخت. دختر پادشاه، از آن پس به در خانه‌ها رفت و نان گدایی کرد.
وفاداری و فداکاری بی‌نظیر منیژه در پای چاه
اینجا قسمتی است که به نظر بسیاری، قلب داستان است. منیژه رهایش نکرد.
هر روز با دامنی پر از لقمه‌هایی که از در خانه‌ها گرد آورده بود، به سر چاه می‌آمد. دهانه‌ی چاه با سنگ بسته بود، اما سوراخی کوچک داشت. منیژه از آن سوراخ غذا را به بیژن می‌رساند. با او حرف می‌زد، دلداری‌اش می‌داد و نمی‌گذاشت امیدش خاموش شود.
او دختر پادشاه بود و حالا گدا. ولی هرگز از کار خودش پشیمان نشد. منیژه نشان داد که عشق واقعی، در رفاه و بزم نیست؛ در ماندن است، آن هم در سخت‌ترین روزها.
آنچه درباره گدایی منیژه و غذا رساندن او به چاه خواندید، فقط یک تصویر ادبی زیبا نیست؛ پژوهشگران شاهنامه هم این بخش را از ارکان اصلی روایت می‌دانند. دانشنامه ایرانیکا، مرجع معتبر ایران‌شناسی که در مرکز مطالعات ایرانی دانشگاه کالیفرنیا (ایروین) نگهداری میشود، در مدخل «بیژن» ماجرا را خلاصه و تحلیل کرده است. این مدخل نوشته جلال خالقی‌مطلق، شاهنامه پژوه برجسته، است. توصیف ایرانیکا نشان میدهد که حتی در یک خلاصه علمی و فشرده هم وفاداری منیژه یکی از نقاط اصلی داستان به حساب می‌آید.
همانطور که در وبسایت iranicaonline نقل شده:
“Manīža spent the days begging for food and dropping it to Bīžan”
“منیژه روزها را به گدایی غذا و رساندن آن به بیژن می‌گذراند.”
| نام شخصیت | نقش و اقدام کلیدی در این بخش از داستان | سرنوشت و وضعیت |
| بیژن | پهلوان شجاع ایرانی که با وجود اسارت، در برابر پادشاه توران سر خم نکرد و غرور خود را حفظ کرد. | رهایی موقت از اعدام، اما حبس شدن در چاهی تاریک و عمیق که با سنگ سنگین اکوان دیو بسته شده بود. |
| منیژه | شاهدخت تورانی که عشق خود را پنهان کرد و پس از افشای راز، وفاداری‌اش را در عمل ثابت نمود. | اخراج از کاخ، از دست دادن جاه و جلال، روی آوردن به گدایی برای تهیه آب و غذا و مراقبت روزانه از بیژن در پای چاه. |
| افراسیاب | پادشاه توران که از حضور یکی از نزدیکان کیخسرو در حرم دخترش به شدت خشمگین شد. | صدور اولیه فرمان اعدام بیژن و سپس تغییر حکم به زندان ابد در چاه تاریک و همچنین طرد کردن دخترش منیژه. |
| گرسیوز | برادر افراسیاب که به ماجرای حضور یک غریبه در کاخ پی برد. | افشای راز پنهان شدن بیژن نزد پادشاه و شعله‌ور کردن خشم افراسیاب. |
| پیران ویسه | وزیر دانا، خردمند و محترم دربار توران که با آینده‌نگری وارد عمل شد. | میانجی‌گری موفقیت‌آمیز برای لغو حکم اعدام بیژن به منظور جلوگیری از آغاز یک جنگ خونین و بزرگ میان ایران و توران. |
رستم دستان؛ منجیِ بزرگ وارد میشود
در ایران، گرگین که بدون بیژن بازگشته بود، دروغی ساخت. گفت بیژن در شکارگاه گم شده است. پدر بیژن، گیو، با دلی شکسته در پی او می‌گشت، اما اثری از پسرش نمی‌یافت. شاه هم نگران بود.
کیخسرو که از دانایی و بینش معنوی برخوردار بود، به جام جهان‌بین رو آورد، جامی که گفته میشود هفت کشور جهان در آن دیده میشود. هفت روز در برابر خدا نیایش کرد و سرانجام در جام دید که بیژن در توران، در بند و در چاهی تاریک گرفتار است.
شاه دانست که برای این ماموریت فقط یک نفر شایسته است: رستم. گیو شتابان نزد رستم رفت و او را از ماجرا باخبر کرد. رستم، که پهلوان بی‌همتای ایران بود، بی‌درنگ پذیرفت.
در این بخش از داستان، نقش پادشاه فقط یک نقش تشریفاتی نیست. کیخسرو است که با صبر، نیایش و نگاه به جام جهان‌بین، مکان بیژن را پیدا میکند و درباره‌ی انتخاب رستم برای ماموریت تصمیم می‌گیرد. این الگوی پادشاه خردمند، که تصمیمش بر سرنوشت قهرمانان اثر میگذارد، فقط مخصوص این داستان نیست و در سراسر شاهنامه دیده میشود. به همین دلیل، پژوهشگران تاریخ هنر و ادبیات شاهنامه را فقط یک حماسه‌ی پهلوانی نمی‌دانند، بلکه آن را متنی می‌بینند که تصویری از فرمانروایی آرمانی هم ارائه میدهد.
همانطور که در وبسایت metmuseum نقل شده:
“offers models of conduct and rulership that inspired numerous generations of rulers”
“الگوهایی از رفتار و فرمانروایی ارائه میدهد که نسل‌های متعددی از حاکمان را الهام بخشیده است.”
سفر مخفیانه‌ی رستم به توران در لباس بازرگان
نمی‌شد با لشکر به توران رفت. این کار جنگی بزرگ می‌آفرید و جان بیژن را در خطر می‌انداخت. رستم نقشه‌ای هوشمندانه کشید: با گروهی از پهلوانان ایران، در لباس بازرگان به توران رفت. کاروانی از کالاها آماده کردند و مثل تاجرانی که برای معامله می‌آیند، وارد شهر شدند.
اینجا هوش رستم هم در کنار زورش دیده میشود. او فقط پهلوان نبود؛ استراتژیست هم بود.
منیژه که هر روز به دنبال خبر بود، شنید که کاروانی از ایران رسیده است. به سراغشان رفت و رستم را شناخت. آنچه از بیژن می‌دانست به او گفت و رستم را به سر چاه راهنمایی کرد. بیژن هم، به روایتهای رایج، با فرستادن انگشتری خود، که پنهانی در غذا گذاشته بود، نشان داد که زنده است و ایرانیان را شناخته است.
برداشتن سنگ اکوان دیو و رهایی پهلوان
شب فرا رسید. رستم به سر چاه آمد، دستی به سنگ گذاشت و آن را از جا کند. سنگی که هیچ انسانی نمی‌توانست تکانش دهد، در دست رستم مثل تکه‌ای ساده بالا رفت و به کناری افتاد. گفته میشود آن را چنان دور پرتاب کرد که در جایی بسیار دور فرود آمد.
رستم طنابی به چاه انداخت و بیژن را، ضعیف و رنجور و پر از زخم، بالا کشید. بیژن، پس از روزها و ماه‌ها تاریکی، دوباره آسمان را دید. منیژه که ناباورانه او را در آغوش گرفته بود، می‌گریست و می‌خندید.
رستم و یارانش پیش از ترک توران، شبانه به کاخ افراسیاب یورش بردند. افراسیاب که غافلگیر شده بود، از ترس فرار کرد و پهلوانان ایرانی با پیروزی از آنجا بیرون آمدند.
پایان داستان و بازگشت پیروزمندانه به ایران
رستم، بیژن و منیژه را به ایران بازگرداند. کیخسرو با شادی از آن‌ها استقبال کرد. بزمی بزرگ برپا شد و پهلوانان ایرانی رهایی بیژن را جشن گرفتند. گیو، پدر بیژن، پسرش را که دیگر امیدی به دیدنش نداشت، در آغوش گرفت.
بیژن و منیژه با هم زندگی را از سر گرفتند. دختری که برای عشقش از تاج و تخت گذشته بود، حالا در ایران جایگاه ویژه‌ای یافت. گرگین میلاد هم ناچار شد در برابر شاه پاسخگوی کارش باشد. به روایت داستان، بیژن در نهایت او را بخشید.
این پایان، پایانی روشن است: عشق و وفاداری بر کینه و دشمنی پیروز شد، نه با جنگ، بلکه با ایستادگی و صبر.
بررسی دقیق اشعار فردوسی نشان می دهد که او چگونه توانسته است با کلمات ساده، مفاهیم عمیق انسانی و اخلاقی را برای تمام نسل ها به یادگار بگذارد.
چرا داستان بیژن و منیژه در شاهنامه بی‌نظیر است؟
بسیاری از داستان‌های شاهنامه حماسی‌اند و در میدان جنگ می‌گذرند. بیژن و منیژه از این نظر متفاوت است. ماجرای اصلی آن یک عشق است، آن هم عشقی که از مرزهای دشمنی عبور میکند. چند چیز این داستان را خاص میکند:
- تقابل عشق و کینه‌ی سیاسی: دو جوان از دو کشور دشمن، پیش از آنکه ایرانی یا تورانی باشند، انسانند.
- ترکیب حماسه و عاشقانه: در یک داستان هم گراز و پهلوان و جنگ هست، هم دل‌باختگی و دلداری.
- ریتم داستانی هیجان‌انگیز: فریب، اسارت، غیبت، جستجو، نجات؛ ساختاری که هنوز مثل یک فیلم هیجانی می‌چسبد.
- شخصیت‌های چندلایه: حتی گرگین هم صرفاً بد نیست؛ او آدمی است که حسادت از او هیولا ساخته.
همانطور که در وبسایت pirjournal نقل شده:
“The war scene transitioned into a love story between Bizhan, an Iranian Knight, and Manizhe, a Turanian Princess. This love affair creates numerous challenges for them, as it posed a political risk to the leaders of both nations. The rest of the play narrates the courageous tale of Manijeh, who utilizes her strengths to rescue Bijan and avert a war.”
“صحنه نبرد، جای خود را به داستانی عاشقانه میان بیژن (پهلوان ایرانی) و منیژه (شاهدخت تورانی) میدهد. این ماجرای عاشقانه چالش‌های بی‌شماری را برای آنان رقم می‌زند، چرا که برای حاکمان هر دو سرزمین یک تهدید سیاسی محسوب میشود. ادامه این نمایشنامه، روایتگر قصه دلاوری‌های منیژه است؛ زنی که با تکیه بر توانمندی‌های خویش، بیژن را نجات داده و مانع از وقوع جنگ میشود.”
نمادشناسی چاه بیژن و نقش پررنگ زنان در حماسه
چاه به عنوان نماد. چاه تاریک بیژن را می‌توان به شکل‌های گوناگون خواند. برخی آن را نماد زندان بیرونی می‌دانند، یعنی نتیجه‌ی سیاست و دشمنی. برخی دیگر آن را نماد حالت‌های درونی می‌دانند: دوره‌های سخت زندگی که در آن، انسان احساس میکند در تاریکی افتاده و راهی به بیرون ندارد. سنگ اکوان دیو هم نماد مانعی است که با توان معمولی برداشته نمی‌شود و به یاری بزرگ‌تری نیاز دارد.
تاریکی و روشنایی. گذر از چاه به آسمان، گذر از ناامیدی به امید است. این الگو، در بسیاری از اسطوره‌های جهان دیده میشود: فرد در مرحله‌ای از زندگی «فرو میرود» و سپس با کمک و پایداری «برمی‌خیزد».
نقش منیژه. در بسیاری از روایتهای حماسی، زنان در حاشیه‌اند. منیژه اما کنشگر است. او پیش‌قدم میشود، تصمیم می‌گیرد، ریسک میکند، رنج می‌کشد و نمی‌گذارد قهرمان داستان فراموش شود. او تنها نجات‌یافته نیست؛ خودش، پیش از آمدن رستم، بیژن را زنده نگه داشته است. اگر منیژه نبود، رستم هم شاید دیر می‌رسید.
دشمنی در برابر انسانیت. آنچه فردوسی نشان میدهد، این است که تقسیم‌بندی‌های سیاسی همیشه با دل انسان‌ها یکی نیست. دختر دشمن می‌تواند وفادارترین یار باشد، و هم‌وطن می‌تواند مایه‌ی فریب شود.
پیام داستان
داستان بیژن و منیژه به ما یادآوری میکند که حسادت می‌تواند بزرگ‌ترین دشمن آدمی باشد، که وفاداری در روزهای سخت معنا پیدا میکند و که حتی در تاریک‌ترین چاه‌ها هم ممکن است کسی در انتظار باشد. این قصه بیش از هزار سال است که خوانده میشود، چون درباره‌ی چیزهایی است که هیچ‌گاه کهنه نمی‌شود: عشق، خیانت، امید و نجات.
اگر به خواندن روایت های حماسی و نقش آفرینی زنان در آن ها علاقه دارید، بررسی داستان گردآفرید می تواند یکی از جذاب ترین بخش ها برای شما باشد تا با شجاعت زنان ایرانی بیشتر آشنا شوید.
جمع بندی
قصه بیژن و منیژه تنها یک روایت حماسی از نبرد پهلوانان نیست، بلکه یکی از عمیق‌ترین عاشقانه‌های ادبیات کلاسیک ایران است که مرزهای کینه و سیاست را در هم می‌شکند. در این داستان، تقابل تاریکی و روشنایی، حسادت و وفاداری به زیباترین شکل ممکن به تصویر کشیده شده است. ایستادگی منیژه در برابر خشم پدر و تنزل از جایگاه یک شاهزاده به دختری رانده‌شده در کنار چاه، نشان‌دهنده قدرت عشق و کنشگری زنانه در دل خشونتی مردانه و جنگ‌افروزانه است.
این روایت شاهنامه به روشنی نشان میدهد که حتی در تاریک‌ترین و ناامیدکننده‌ترین لحظات زندگی، مسیر روشنی و رستگاری بسته نیست. عبور از چاه تاریک با یاری رستم دستان و پایداری خستگی‌ناپذیر منیژه ثابت میکند که برای غلبه بر موانع غیرممکن، ترکیبی از عشق بی‌قیدوشرط، خرد و نیروی اراده نیاز است؛ پیامی جهان شمول که دلیل اصلی ماندگاری این داستان پس از گذشت قرن‌هاست.
سوالات متداول
خلاصهی داستان بیژن و منیژه در چند خط چیست؟
بیژن، پهلوان ایرانی، برای نابودی گرازها به مرز توران میرود. گرگین او را فریب میدهد و به جشن منیژه، دختر افراسیاب، میبرد. بیژن و منیژه عاشق میشوند، اما افراسیاب بیژن را به چاهی میاندازد و سنگی بزرگ روی آن میگذارد. منیژه در پای چاه ماندگار میشود و تا رسیدن رستم، برای او غذا میآورد. سرانجام رستم بیژن را آزاد میکند و هر دو به ایران بازمیگردند.
دلیل به چاه افتادن بیژن چه بود؟
دلیل مستقیم، خشم افراسیاب از حضور بیژن در حرم دخترش بود. اما ریشه‌ی ماجرا فریب گرگین میلاد است که از روی حسادت، بیژن را به سوی خیمه‌گاه منیژه کشاند.
چه کسی و چگونه بیژن را از چاه نجات داد؟
رستم دستان. او با لباس بازرگان و همراه گروهی از پهلوانان به توران رفت، با راهنمایی منیژه به سر چاه رسید، سنگ اکوان دیو را برداشت و بیژن را بیرون کشید.
آیا داستان بیژن و منیژه یک رویداد واقعی است یا افسانه؟
این داستان بخشی از روایتهای حماسی و اسطورهای شاهنامه است و سند تاریخی مستقلی برای وقوع آن وجود ندارد. شاهنامه بر پایهی سنتهای کهن ایرانی نوشته شده و بیشتر به روایتهای اسطورهای و حماسی تعلق دارد تا تاریخ مستند.
بیژن با چه هدفی از سوی کیخسرو به مرز ایران و توران فرستاده شد؟
مردم سرزمین ارمان در مرز ایران و توران از حمله گرازهای وحشی به کشتزارها شکایت کردند. کیخسرو از پهلوانان خواست تا این مشکل را حل کنند و بیژن با جسارت و شور جوانی داوطلب شد تا گرازها را از بین ببرد.
نقش گرگین میلاد در گرفتاری بیژن چه بود و چرا او را فریب داد؟
گرگین به دلیل حسادت به شجاعت بیژن و جایگاه والای او نزد شاه، وی را فریب داد. او پس از شکست گرازها، بیژن را وسوسه کرد تا برای تماشای بزم دختران تورانی به خیمه گاه منیژه برود و با این کار او را در دام انداخت.
