حضرت رقیه (سلاماللهعلیها)، یکی از شخصیتهای مظلوم و تأثیرگذار در تاریخ اسلام، از فرزندان امام حسین (علیهالسلام)، امام سوم شیعیان است. با وجود سن کم، حضور او در واقعهٔ کربلا و اسارت اهل بیت (علیهمالسلام) در شام، جایگاه عاطفی و معنوی خاصی در میان شیعیان پیدا کرده است.
مشخصات حضرت رقیه (س)
- نام: رقیه (سلاماللهعلیها)
- لقب: فاطمه صغری (در برخی منابع)
- پدر: امام حسین بن علی (علیهالسلام)
- مادر: بهنقل مشهور، اماسحاق بنت طلحه
- تولد: حدود سال ۵۷ هجری قمری، مدینه
- سن هنگام شهادت: حدود ۳ یا ۴ سال
- واقعه مهم: حضور در کربلا و اسارت در شام
- تاریخ شهادت: ۵ صفر سال ۶۱ هجری قمری
- محل دفن: دمشق، سوریه (خرابه شام)
- جایگاه فرهنگی: نماد مظلومیت و صبر در میان شیعیان
ولادت و هویت
تاریخ و محل تولد
براساس برخی منابع، حضرت رقیه (س) در حدود سال ۵۷ هجری قمری در مدینهٔ منوره متولد شد. دربارهٔ تاریخ دقیق تولد، اتفاقنظر وجود ندارد و تاریخهایی مانند ۱۷ یا ۲۳ شعبان ذکر شدهاند.
نام و لقب
در برخی منابع نام ایشان «رقیه» و در برخی دیگر «فاطمه صغری» آمده است. واژهٔ «رقیه» از ریشهٔ «رقی» بهمعنای رشد و تعالی است که به مقام معنوی ایشان اشاره دارد. برخی مورخان معتقدند «رقیه» لقبی برای ایشان بوده و نام اصلیاش «فاطمه» بوده است، چرا که امام حسین (ع) به نام مادرشان حضرت فاطمه زهرا (س) علاقهٔ خاصی داشتند و این نام را بر چند تن از دختران خود نهادند.
پدر و مادر
پدر حضرت رقیه (س)، امام حسین (ع)، فرزند حضرت علی (ع) و حضرت فاطمه (س) و امام سوم شیعیان است. دربارهٔ مادر ایشان دو دیدگاه وجود دارد:
- دیدگاه مشهور: اکثر منابع شیعی مانند «الارشاد» شیخ مفید و «کشف الغمه» اربلی، مادر ایشان را اماسحاق بنت طلحه بن عبدالله تیمی دانستهاند. وی پیشتر همسر امام حسن مجتبی (ع) بود و پس از شهادت ایشان، به وصیت ایشان با امام حسین (ع) ازدواج کرد.
- دیدگاه دیگر: برخی مانند نویسندهٔ «معالی السبطین»، مادر حضرت رقیه (س) را شهربانو، دختر یزدگرد سوم پادشاه ساسانی، دانستهاند. اما این دیدگاه به دلیل درگذشت شهربانو در سالهای بسیار پیش از ولادت حضرت رقیه، مردود است.
کودکی و زندگی در مدینه
حضرت رقیه (س) در خانوادهای سرشار از محبت، معنویت و فضیلت پرورش یافت. پس از درگذشت مادرشان، حضرت زینب (س) نقش مادری برای ایشان ایفا کرد. زمانی که امام حسین (ع) بهدلیل ظلم یزید تصمیم به قیام گرفت، حضرت رقیه (س) نیز در کنار خانواده به سوی مکه و سپس کربلا روانه شد. در آن زمان، ایشان حدود سه یا چهار سال سن داشتند.
نقش در واقعهٔ کربلا
با وجود خردسالی، حضرت رقیه (س) شاهد وقایع جانسوز کربلا بود. روایت شده که در روز عاشورا، هنگام وداع پدر با اهل بیت، حضرت رقیه (س) با گریه دامان امام حسین (ع) را گرفت و از او خواست تنها نماند. امام (ع) او را در آغوش کشید و با قلبی مملو از اندوه، دلداریاش داد. روایت شده که حضرت رقیه با صدایی جگرسوز گفت:
«العطش، العطش… فَإِنَّ الظَّمَا قَدْ أَحْرَقَنِی»
(بابا، تشنهام… تشنگی مرا سوزانده است.)
امام حسین (ع) در پاسخ فرمودند: «خداوند تو را سیراب خواهد کرد.»
پس از شهادت پدر و یارانش، لشکر دشمن به خیمهها حمله کرد و اهل بیت را به اسارت برد. حضرت رقیه (س) در این لحظات سخت شاهد صحنههای دردناک بسیاری بود.
اسارت و سفر به شام
پس از واقعهٔ عاشورا، بازماندگان اهل بیت از جمله حضرت رقیه (س) به همراه حضرت زینب (س) و امام سجاد (ع) به اسارت برده شدند. مسیر کوفه تا شام، برای کودکان و زنان بسیار طاقتفرسا بود و آنان در شرایطی ناگوار، مسافت طولانی را طی کردند.
در شام، اسیران را در خرابهای نزدیک کاخ یزید جای دادند. حضرت رقیه (س) که از فراق پدر و سختیها در رنج بود، شبی پدر را در خواب دید و با گریه از سراغ او پرسید. یزید، پس از شنیدن گریهٔ او، دستور داد سر بریدهٔ امام حسین (ع) را برایش بیاورند. هنگامی که حضرت رقیه (س) سر پدر را دید، آن را در آغوش گرفت و ناله زد:
«بابا، چه کسی تو را خونآلود کرده؟»
شدت اندوه باعث شد که همان شب جان دهد.
شهادت و محل دفن
حضرت رقیه (س) در تاریخ ۵ صفر سال ۶۱ هجری، در سن سه یا چهار سالگی، در خرابهٔ شام درگذشت. منابعی مانند «کامل بهائی» نوشتهٔ علاءالدین طبری، شهادت ایشان را تأیید کردهاند.
مرقد ایشان در دمشق، در محلهٔ عماره و نزدیک کاخ یزید قرار دارد. این مکان امروزه بهعنوان حرم حضرت رقیه (س) شناخته میشود. نخستین منبعی که از وجود این مزار یاد کرده، کتاب «تسلیة المجالس» از حائری کرکی است که از سنگنوشتهای با عنوان «ملکه، دختر حسین بن علی» در این مکان نام برده است.
پاسخ به شبهات
شبههٔ وجود تاریخی
برخی منابع اولیه نامی از رقیه نمیبرند و تنها از فاطمه و سکینه یاد کردهاند. همین موضوع موجب تردیدهایی از سوی برخی محققان، از جمله استاد مطهری شده است.
پاسخ:
- از قرن چهارم هجری، منابعی چون «الهدایة الکبری»، «دلائل الامامة» و «مناقب آل ابیطالب» از دختر امام حسین (ع) به نام رقیه یا فاطمه صغری یاد کردهاند.
- تشابه اسمی بین دختران امام حسین (ع) ممکن است منجر به سردرگمی شده باشد.
- بسیاری از مراجع تقلید شیعه، از جمله آیتالله مکارم شیرازی، نوری همدانی، میرزا جواد تبریزی و علوی گرگانی، وجود تاریخی حضرت رقیه (س) را تأیید کردهاند.
- وجود مزار معتبر و کهن ایشان در دمشق، شاهد دیگری بر این موضوع است.
شبهه دربارهٔ سن و نام
برخی منابع سن ایشان را پنج یا هفت سال و برخی نام او را با سکینه یا زینب اشتباه گرفتهاند.
پاسخ: اختلافات ناشی از کمبود اطلاعات دقیق تاریخی و تشابه اسمی در خاندان اهل بیت است. با اینحال، منابع معتبری مانند «کامل بهائی» سن ایشان را سه تا چهار سال ذکر کردهاند.
آثار و ادبیات مرتبط
زندگی حضرت رقیه (س) الهامبخش آثار متعددی در حوزهٔ شعر، داستان، نمایشنامه و مستند شده است. از جمله:
- کتابها:
- رقیه بنتالحسین در انساب و تاریخ اثر محمدحسن پاکدامن
- درّ یتیم دمشق اثر محمد قاسمی
- دختری در فراغ بابا اثر روحالله دریکوند
- سهساله اثر ابوالفضل عربعاملی
- نمایشنامهها:
- آرزوهای سوخته اثر رقیه سیروساسکویی
- وداع خاموش اثر طاهره استفاضه
- دختر آفتاب اثر علیاکبر ترابیان
- مستند:
- خاتون، تولید فطرس مدیا (۱۳۹۲)
همچنین، نوحهها و اشعار بسیاری در رثای ایشان سروده شده و شبهای سوم و پنجم محرم در بسیاری از هیئتها به یاد حضرت رقیه (س) برگزار میشود.
جایگاه معنوی و فرهنگی
حضرت رقیه (س) در فرهنگ شیعه، نماد مظلومیت، پاکی و ایستادگی در برابر ظلم است. گفته میشود که گریههای جانسوز ایشان در خرابهٔ شام، چهرهٔ واقعی یزید را برای مردم آشکار کرد.
حرم مطهر ایشان در دمشق، پس از حرم حضرت زینب (س)، از مهمترین اماکن زیارتی شیعیان در شام است.
نتیجهگیری
حضرت رقیه (سلاماللهعلیها)، با وجود خردسالی، نقشی ماندگار در تاریخ تشیع ایفا کرد. حضور او در کربلا، اسارت و شهادتش، تصویری دلخراش اما عبرتآموز از مظلومیت اهل بیت (ع) ارائه میدهد. اگرچه دربارهٔ جزئیات زندگی ایشان اختلافاتی وجود دارد، اما شواهد تاریخی و تأیید مراجع دینی، بر وجود و جایگاه معنوی این بانوی کوچک صحه میگذارد. حرم مطهر ایشان همچنان محل توسل دلسوختگان اهل بیت است.
